ebeveynlerine ebeveynlik yapmak

genellikle sorunlu bir ailede büyümüş ebeveynlere sahip olan kimselerin yaşadığı, bazen bile isteye bazen ise hayatın doğal akışı içerisinde istemeden gerçekleştirdiği, ebeveyn-çocuk ilişkisinin kendi ekseninde değiş tokuşa uğramasıyla sonuçlanan olgudur.

Ebeveynlerinden iyi bir ebeveynlik görmemiş ve eksik büyüyen ebeveynler, içgüdüsel, çevresel deneyimler ve deneme yanılma yöntemiyle ebeveynlik yapar. Bu çoğu zaman başarısız kalır ve zamanla yetersizleşir. daha sonra artık bir yetişkin olan ve bilinçlenmiş evlatlarından geride kalırlar. bu durum doğrultusunda evlat, ipleri ele alıp ebeveyn rolünü alır ve kontrol mekanizması haline gelir.

İddia edildiğinin aksine her zaman travmatik veya kusurlu bir çocukluğun sonucu olmayan, aksine kuşaklararası doğal evrimin ve sağlıklı bir empati gelişiminin yansımasıdır. Her durumu "sorunlu aile" şablonuna sıkıştırmak popüler psikolojinin bir yanılgısıdır. En ideal anne baba bile hızla değişen modern dünyada, teknolojik veya sosyal dinamiklerin gerisinde kalabilir. Genç kuşağın ebeveynine rehberlik etmesi rollerin bozulması değil; sağlıklı işleyen bir aile bağının doğal ürünüdür. Bu durum bir kontrol mekanizması kurmak değil; evladın olgunlaşarak ailesine destek olma ve vefa gösterme biçimidir. Rollerin esnemesi ailenin işlevsiz olduğunu değil, aksine çağa uyum sağlayabilecek kadar esnek ve güçlü olduğunu gösterir.