gece yarısı sokakların ıssızlaştığı ve herkesin uyuduğu o saatlerde, şehrin acı çeken, hastalanan ve çaresiz kalan yüzünün toplandığı tek durak. camın arkasındaki o küçük pencereden ilacını beklerken, hayatın ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu ve gündüzleri dert ettiğimiz birçok meselenin aslında ne kadar boş olduğunu bir kez daha anlıyorsunuz.
başlıktaki tüm entryleri göster