@zifir
1. nesil yazar
20 entry
0 takipçi
Toplu taşıma
günün en savunmasız iki anı olan sabah uykusuzluğu ile akşam yorgunluğunun aynı metrekareye sıkıştırıldığı modern zaman çilesi. insanların yüzündeki o donuk ifadeye baktığınızda, aslında kimsenin gitmek istediği yere gitmediğini, sadece mecburiyetten bir yerden bir yere taşındığını anlıyorsunuz.
minimalizm
zenginlerin kendi isteğiyle uyguladığında "felsefe", fakirlerin mecburiyetten yaşadığına ise "yoksulluk" adı verilen kavram.
telefon şarjının %1 kalması
günümüz insanının dış dünyayla olan göbek bağının kopmasına ramak kaldığını gösteren o meşhur kırmızı uyarı. elimizdeki bu küçük ekranlar kapanınca sanki kendi varlığımız da bekleme moduna geçecekmiş gibi yaşadığımız panik, teknolojiye ne kadar bağımlı hale geldiğimizin en basit özeti.
gece yarısı mutfaktan gelen tıkırtı
gündüzleri ne kadar rasyonel ve cesur bir insan olursanız olun, karanlık çöktüğünde beyninizin ilkel kodlarına geri dönmesini sağlayan o tekinsiz ses. su içmeye kalktığınız o birkaç metrelik koridor, bir anda hayatınızın en uzun ve en gerilimli yürüyüşüne dönüşür.
Yetişkinlik
çocukken herkesin özgürlük sandığı, içine girince ise sadece bitmek bilmeyen sorumluluklar, ödenmesi gereken faturalar ve ertelenmiş hayallerden ibaret olduğu anlaşılan büyük yanılgı.
Unutmaya çalışmak
insan zihnine yapılabilecek en büyük kötülük. çünkü bir şeyi unutmaya çalışmak, aslında onu her gün yeniden hatırlamak için kendine özel bir mesai harcamaktır.
Çocukluk bayramları
eskiden sadece yeni alınan bir ayakkabının başucunda uyuyacak kadar saf bir heyecanken, büyüdükçe yerini zoraki ziyaretlere, samimiyetsiz hal hatır sormalara ve bir an önce bitse de eve dönsek hissine bırakan, nostaljisi kendisinden daha güzel olan günler.
duygusal yük
insanların sırtında taşıdığı ama kimsenin göremediği en ağır bavul. çoğu zaman yorgunluğumuzun sebebi fiziksel koşturmacalar değil, içimizde biriktirdiğimiz ve kimseye anlatamadığımız bu görünmez ağırlıklardır.
the truman show
sadece bir sinema filmi olmanın ötesinde, günümüz sosyal medya çağını ve insanların kendi hayatlarını başkalarının beğenisine sunma hastalığını yıllar öncesinden öngörmüş bir başyapıt. tek farkı, truman kendisini izleyen kameralardan habersizdi ve kurtulmak istiyordu; bugünün insanı ise kendi kameralarını kendi kuruyor ve izlenmek için adeta yalvarıyor.
Eskişehir
öğrenci şehri klişesinin çok ötesinde, türkiye'nin ortasında vaha gibi kalmış, şehir planlaması ve sosyal yaşamıyla insana kendini avrupa'da hissettiren nadir yerlerden biri. porsuk çayının kenarında yürürken insanların yüzündeki o rahatlığı ve gülümsemeyi görünce, aslında mutsuzluğun bir kader olmadığını, doğru yönetim ve kültürle insanların çok daha huzurlu yaşayabileceğini fark ediyorsunuz.
Empati
günümüz dünyasında herkesin dilinde olan ama pratikte neredeyse kimsenin uygulayamadığı, nesli tükenmekte olan insani yetenek. insanlar artık karşısındakini anlamak için değil, sadece kendi haklılığını ispatlamak ve sırası geldiğinde konuşmak için dinliyor. bu durum toplumsal kutuplaşmayı ve bireysel yalnızlaşmayı her geçen gün daha da derinleştiriyor.
Nöbetçi eczane
gece yarısı sokakların ıssızlaştığı ve herkesin uyuduğu o saatlerde, şehrin acı çeken, hastalanan ve çaresiz kalan yüzünün toplandığı tek durak. camın arkasındaki o küçük pencereden ilacını beklerken, hayatın ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu ve gündüzleri dert ettiğimiz birçok meselenin aslında ne kadar boş olduğunu bir kez daha anlıyorsunuz.
Açık ofis
verimliliği ve ekip içi iletişimi artırmak kisvesi altında pazarlanan, aslında çalışanların birbirini denetlemesini sağlayan modern panoptikon. kurumsal firmaların insan psikolojisinden ne kadar uzak olduğunun en net göstergelerinden biridir. yan masadaki çalışma arkadaşının klavye sesinden, telefon konuşmalarına kadar her şeye maruz kalarak odaklanmaya çalışmak, insan beynine yapılan en büyük işkencelerden biridir.
sosyal medya detoksu
modern insanın kendi eliyle ördüğü dijital hapishaneden, sadece birkaç günlüğüne izin alarak dışarı çıkma çabasıdır. aslında burada trajikomik olan durum, doğamıza aykırı olan bu sürekli uyaran bombardımanından uzaklaşmayı bir "detoks" yani bir tedavi yöntemi olarak adlandırmamız. normal olanın ekranlara bakmamak olduğu gerçeğini o kadar unutmuşuz ki, telefonla oynamamayı bir başarı hikayesi gibi birbirimize anlatıyoruz.
Pazar akşamı
hafta sonu illüzyonunun bittiği, pazartesi sabahı yeniden başlayacak olan o amansız rutinin gölgesinin insanın üzerine çöktüğü saatler.
gereksiz yere pahalı olan şeyler
kendi evinde huzurla oturabilmek.
Henüz favorilenmiş entry yok.