KENDİNİ GELİŞİME KAPAMIŞ İNSAN

İNSANI HAYATTAN SOĞUTAN, BİR DUVARLA KONUŞUYORMUŞ HİSSİ VEREN, İNSANLIK DRAMI OLARAK NİTELENDİREBİLECEĞİMİZ BU METAFORİK EYLEMİ YAPAN İNSAN.

VAROLUŞUNUN BİR PARÇASI OLARAK İNSAN, YARATILIŞTAN BERİ DÜŞÜNEN, FİKİR ÜRETEN, KENDİNİ GELİŞTİREN, SANAT, FELSEFE, BİLİM GİBİ OLGULARI İCAT ETMİŞ BİR VARLIKTIR FAKAT BAHSİ GEÇEN KİŞİLER, İNSANLIĞIN İLERLEMESİNDE Kİ YÜKÜ OMUZLARINA ALIP, KENDİSİNE BİR HEDİYE OLAN DÜŞÜNME YETENEĞİNİ İNSANLIK NAMINA KULLANMAK VE SOSYO-KÜLTÜREL DEVRİME YARDIMCI OLMAK YERİNE ALGISINI TAMAMEN KAPATIP, DIŞARIDAN GELEN HER TÜRLÜ BİLGİYE, FİKRE, YENİLİĞE KARŞI KAPALI OLURLAR.

BU İNSANLAR DOĞUP BÜYÜYÜP, ÖLÜR VE GİDERLER ARKALARINDA HİÇ BİR ŞEY BIRAKMAZLAR.

Benim. Çok gelişmeye gerek yok. yeterince geliştiğimi düşünüyorum. Ara ara küçük güncellemeler alabilirim. (bkz: Swh)

dünyayı sadece kendi gördüğü pencereden ibaret sanan, merak duygusunu çocukluğunda bırakmış insan modelidir. bu kişilerin en belirgin özelliği, bilmedikleri bir konu hakkında "bu benim tarzım değil" ya da "gerek yok" diyerek konuyu kapatmalarıdır. konfor alanlarını bir kale gibi korurlar ve içeriye yeni hiçbir fikrin, teknolojinin ya da kültürel ögenin sızmasına izin vermezler. işin acı tarafı, gelişimi sadece akademik veya kariyer odaklı bir zorunluluk sandıkları için, entelektüel olarak geride kaldıklarını asla fark etmezler. tespiti kolay, değişimi imkansızdır.