kenar mahalle

şehrin fakir, gariban, işçi yani ploreteryanın yaşadığı,devlet tarafından unutulup dışlanan, polisin asayişi sağlayamadığı, kendi içerisinde yerel adalet sistemi ve örfi kanunların geçerli olduğu, komşuluk, ahpaplık, tanışıklık gibi kavramların hala devam ettiği mahallelerdir.

bu mahallelerde doğup, olgunlaşıp yolun yarısına yaklaşmış biri olarak söylemeliyim ki, bu yerleşkelerde can ve mal güvenliğin için endişelenip, bir çok kez mağdur olup, kimi zaman mağdur edip, kötü anılar biriktirken ve devlet tarafından yalnız bırakılmış ve ötekileştirilmiş hissederken, tabiri caizse dallama olmamayı, nezaketi, saygıyı, efendiliği, kavga etmeyi, dayak yemeyi, ne kadar düşersen düş kimsenin elini tutmadan kalkmayı, kimseye güvenmemeyi ama gerekirse dostunla sırt sırta verme cesaretini göstermeyi öğrenmediğimi de söyleyemem. bu mahalleler yaşam kalitesi açısından kalitesiz ve yetersiz olsalarda, yaşama hazırlanma açısından da iyi tecrübe merkezleridir.