Bugün

eski kitapların, dergilerin ve haritaların bir arada bulunduğu dükkanlardan yayılan o tozlu ve kağıdımsı aroma. insanı zamanın dışına çıkartan, dijital dünyanın soğuk piksellerinden kaçıp yaşanmışlıkların sıcaklığına sığınmak isteyenlerin en iyi bildiği o asil koku.

1888 yılında londra'da işlediği cinayetlerle tarihin ilk medya maymunu seri katili haline gelen ve kimliği günümüzde bile sırrını koruyan faili meçhul figür.

istanbul'da adalara yolcu taşıyan, kendine has bir ritmi ve kitlesi olan nostaljik deniz taşıtı. şehrin keşmekeşini geride bırakıp iyot kokusu ve çay eşliğinde huzura doğru salınan o en keyifli kaçış rotası.

çocukluktan yetişkinliğe geçiş evresi olan, duyguların en yoğun ve karmaşık yaşandığı büyüme dönemi. aynadaki sivilcelerle mücadele edilen, dünyayı değiştirebileceğine inanılan ve kalbin ilk kez o kadar savunmasızca kırıldığı o en fırtınalı hayat kesiti.

sabahın köründe çadırın tavanına vuran güneşle birlikte içerisinin fırına dönmesi sonucu zorunlu olarak gerçekleşen eylem. yine de o temiz hava her şeye bedeldir.

parası yıllık ödenip genelde sadece ilk iki hafta düzenli gidilen mekan.

Kutusunun üzerinde "Türk çayından yapılan öz kullanılmıştır" yazan lezzetli bir soğuk çay markası. Karpuz-çilek de şeftali de güzel.

kahve çekirdeklerinin demlenmesi veya pişirilmesinin ardından fincanın dibinde kalan o tortu kısmı. kuruduktan sonra ortaya çıkan o rastgele şekillerle insana geleceğe dair tatlı ama asılsız umutlar vadettiren, her koyu muhabbetin sonunda masada bırakılan o en son ve en gizemli tortu.

kıyılarda veya adalarda tehlikeli noktaları belirtmek ve gemilere yol göstermek için ışık yayan kule yapı. gecenin zifiri karanlığında ve hırçın dalgaların arasında tek başına dikilen, yalnızlığın en asil ve en ışıklı sembolü.

Akp'ye geçen belediye. Sahi kaç muhalif belediye kaldı?