#resim

Günlük hayatın ve sıradan insanların abartısız, olduğu gibi aktarılmasıdır. Sanatçılar mitolojik sahneler yerine tarlada çalışan işçileri veya sokaktaki yaşamı betimlemeyi tercih ederler.

Rönesans'ın dengeli yapısına karşı daha hareketli, dramatik ve duygusal bir anlatım biçimidir. Işığın ve gölgenin keskin zıtlığı kullanılarak izleyicide güçlü bir derinlik hissi uyandırılır.

Antik Yunan ve Roma sanatının yeniden doğuşuyla ortaya çıkan bu akım, insan vücudunu ve doğayı bilimsel bir gerçeklikle ele alır. Sanatçılar perspektif ve anatomi kurallarını kullanarak tuval üzerinde derinlikli bir dünya kurarlar.

Bir sanat eserinin son halini oluşturmadan önce yapılan hazırlık çizimi veya deneme çalışmasıdır. Sanatçı bu taslaklar üzerinde form ve ışık denemeleri yaparak ana esere hazırlanır.

Nesnelerin veya figürlerin doğal biçimlerinin bilerek bozulması ya da değiştirilmesidir. Bu yöntem sanatçının duygusal bir mesajı daha güçlü iletmek istemesiyle ortaya çıkar.

İzleyicinin gözünün resme baktığında ilk yöneldiği ve sanatçının en çok vurguladığı alandır. Sanatçı bu alanı renk veya ışık oyunlarıyla ön plana çıkarır.

Fırçanın yüzeyde bıraktığı, belirgin bir şekli olmayan boya izidir. Modern sanatta bu izler duygusal bir dışavurum aracı olarak sıkça kullanılır.

Renkler ve tonlar arasındaki geçişlerin dumanlı bir sis tabakası gibi belirsizleştirilmesidir. Leonardo da Vinci tarafından mükemmelleştirilen bu teknik keskin çizgileri ortadan kaldırır.

Renklerin veya tonların birbirinin içine keskin bir hat oluşturmadan yumuşakça geçmesidir. Bu yöntem özellikle portrelerde ten renginin doğal görünmesi için tercih edilir.

Resmin yüzeyinde hissedilen veya görsel olarak yaratılan pürüzlülük etkisidir. Sanatçı fırça darbeleriyle bir yüzeyin yumuşak veya sert olduğu hissini uyandırabilir.

(bkz: tekstür)